Marcin miał ze sobą płyty.  Pożyczył mi je do następnego spotkania . Castle Party to jeden wielki bal przebierańców i byłem ciekawy jakie kreacje zamierzali nabyć. Nie chcieli na razie opisywać. Sam zobaczę jak wrócą z imprezy i dodadzą zdjęcia na photobloga bądź na nk. Właśnie mówiąc o photoblogu naszła mnie jakaś przemożna chęć stworzenia takowego. Pod koniec spotkania poszedłem z nimi do sklepu muzycznego,  gdzie Jowita nabyć chciała jakąś płytę. Drzwi szklane tego sklepu posiadały plakat jakieś imprezy organizowanej we wrześniu.  Myślę, że się na niego udam . Jowita wybrała jakąś płytę Theriona i Sui Generis Umbra. Nie znałem ani jednej, ani drugiej grupy muzycznej. Przynajmniej do czasu. Opuściłem ich mniej więcej około pory obiadowej. Widać było, że chcieli być sami. Wcale nie uśmiechało mi się błądzenie po mieście bez konkretnego celu, więc udałem się z powrotem do domciu .

Byłem mocno zasapany i zmęczony, ale jednak warto było . Co więcej doszedłem do wniosku, że pełne uczestniczenie na koncertach świetnie odstresowuje. Po koncercie wypiłem piwo postawione przez chłopaka Jowity, który  również  się tam znalazł. Jakiś koleś zaczął z nami dyskutować na temat współczesnych kapel metalowych. Nie miałem zbyt wiele do powiedzenia w tej kwestii, więc się w ogóle nie odzywałem. Wychodząc z Bazyla w dość dużej grupie ( Sylwia z Martyną do nas dołączyły ) postanowiliśmy udać się na PKP coś zjeść, a następnie odprowadzić Jowitę i Marcina do dworca głównego, skąd rano mięli wyjechać do rodzimego Czerwonaku. Też tak uczyniliśmy. PKP roił się o tamtej porze od zaczepiających ludzi żuli i brzydko się wyrażając różnej maści penerów, więc nie czułem się zbyt bardzo bezpiecznie.  Przeszliśmy przez drzwi szklane, by zająć miejsce w KFC. Złożyliśmy się,  by  zamówić kubełek z panierowanymi kawałkami kurczaka. Rozmawialiśmy – myślę, że dość długo na temat wierzeń  i  filozofii. Po raz pierwszy udało mi się wdać w podobną  rozmowę . W rodzimym Sierakowie ludzie potrafili rozmawiać co najwyżej na tematy dość przyziemne i oscylujące tematycznie wokół życia codziennego. Nawet nie zwróciliśmy uwagi, gdy zaczęliśmy mówić na temat manipulacji poprzez reklamy. Czas mijał dość szybko . W Poznaniu mieszkałem od niedawna. Wiadomo, że w większych miastach stopień przestępczości jest dość wysoki, więc obawy rodziców na temat mojego bezpieczeństwa byłyby w pełni uzasadnione. Wysłałem jej sms- a , w którym dałem znać gdzie jestem i kiedy mniej więcej się pojawię. Na PKP nie doszło tej nocy do żadnych przykrych incydentów. Odprowadziliśmy znajomych na dworzec główny,  by  wkrótce zacząć się rozchodzić. Sylwia była ciekawa do której szkoły się przypiszę i tym samym czy będę jej przyszłym kolegą z klasy. Zobaczymy. Bez problemu dotarłem do domu. Pamiętam, że na zegarku widniała godzina 4.00 w nocy. Nie ukrywając czułem się potwornie senny, więc po prostu walnąłem się na łóżko i zasnąłem.

Zanim pojawiliśmy się na miejscu zdradziła mi, że pozna mnie ze swoimi znajomymi. Wcześniej jednak ktoś do niej zadzwonił. Po odebraniu telefonu dała znać, że spotkamy się z jej koleżanką i jej chłopakiem w biedronce. Wzięliśmy więc azymut na owy market. Wkrótce znaleźliśmy się na miejscu.  Przeszliśmy przez drzwi szklane schodząc schodami w dół i szukając tym samym znajomych Moni .  Po krótkiej chwili znaleźliśmy ich. Rasowe metaluchy. Serio. Na ziemi międzychodzko- sierakowskiej takich nie widziałem. Koleś kłaki do samego pasa, zaś laska imitowała Tarje Turunen z Nightwish.  Moje wcześniejsze obawy uaktywniły się. Monika przedstawiła mnie znajomym. Chwilę gadaliśmy o koncercie Azarath’a w Bazylu. Po zrobieniu pewnych zakupów ( % ) udaliśmy się na miejsce. Przez całą drogę rozmawialiśmy o filmach grozy i  szkole. Wszyscy byliśmy jakby nie patrzeć w wieku licealnym. Ja sam przeniesiony zostałem później do Poznańskiego liceum, w którym spotkanie rozmaitej maści indywidualistów nie było całkowicie trudne. O koncercie, jego przebiegu  i  poznaniu kolejnych ludzi napiszę nieco później. Właśnie szykuje się na koncert Kata i niedługo będę wychodził z domu.

W końcu przestaliśmy nawijać o muzyce i przeszliśmy do rzeczy, tj. pisaliśmy odrobinę  o sobie. Ma podobne zainteresowania do moich. W ciągu następnych kilku dni w dalszym ciągu nic nie robiłem nie licząc oczywiście słuchania muzyki i oglądanie telewizji.  W końcu ruszyłem się z domu i całe szczęście, bo dwie ulice od siebie znów przypadkowo na nią natrafiłem . Wykorzystałem od razu sytuację zamieniając z nią słowo. Szła właśnie do księgarni, więc poszedłem z nią. Naprawdę inteligentna osoba jak na swój wiek ( miała 16 lat). Przechodząc przez drzwi szklane sklepu zauważyłem wielkie półki z  przeróżnymi  pozycjami. Monia chciała koniecznie coś unikalnego dostać. Sam przyglądałem się tytułom . W końcu znajoma wybrała „ Złodziej Ciał” Anny Rice. Osobiście przeczytałem „ Wywiad z wampirem” oraz „ Wampir Lestat”. Powiedziałem jej o tym. Obiecaliśmy sobie wymianę na przyszłość. Dwa dni później miałem się z nią spotkać z jej znajomymi, a przy okazji poznać jakiś ludzi.

Kolporter opuściła ta dziewczyna i co bardziej mnie zaskoczyło podeszła do mnie. Przedstawiła się i zaczęliśmy ze sobą gadać. Wyjaśniłem jej, że nie dawno wprowadziłem się do Poznania i nie znam ani miasta, ani ludzi, tudzież nieswojo się czuję.  Wskazując na to co trzymam w ręce zapytała się czy jestem pasjonatem takiej muzyki . Moja odpowiedź byłą pozytywna, co tylko nakręciło dalszy tok rozmowy. O ile dobrze sobie przypominam chciała wiedzieć jakie zespoły bardziej mi się podobają i czy jestem zainteresowany pójściem na jakiś koncert w mieście. Zgodnie z prawdą dopowiedziałem, iż kapelami, które wałkuje z przyjemnością są jak na razie Metallica, KoRn, Nile i  Morbid Angel.  Na koncert z przyjemnością się wybiorę, jeżeli będę wiedział gdzie on jest. Oczywiście miałem wówczas wątpliwości czy nie wezmą mnie za kindermetala i zrugają jak tylko się da. Nie mówiłem jej tego . Na sam koniec podałem jej swój Nick na last.fm i odeszłam w stronę swojego domu. Kawałem mnie odprowadziła. Właśnie Monika ( tak miała na imię ta mroczna nieznajoma ) stała się źródłem który wprowadził mnie porządnie w metalowy underground w Poznaniu za co jestem jej dozgonnie wdzięczny.

Odratowała mnie Emila, która zaproponowała mały wypad do kina. Nie miałem i tak niczego do roboty, to też zgodziłem się na mały seans w Kinepolis. Udaliśmy się więc na miejsce. Drzwi szklane budynku, w którym mieściło się kino przytrzymywane było przez dwóch funkcjonariuszy policji, zaś trzeci wyprowadzał skutego dresika.  Zapewne  coś „inteligentnego” uczynił. Kupiliśmy w kasie bilet i popcorn,  by  zająć następnie miejsce w sali. Światła zgasły.  W sam raz trafiliśmy na początek filmu . Film był bardzo udany. W kinie spędziliśmy  z dwie godziny. Odchodząc minęła nas para…w znajomych klimatach. Koleś nawet się nie obrócił, ale jego dziewczyna tak. Uśmiechnęła się do mnie. Zaczynam doceniać to miasto. Ciekawe kiedy poznam jakiś ludzi, bo głupio i nie konstruktywnie spędzać dnie całe w domu. Tego wieczora ponownie wsłuchiwałem się w Nile.

Wraz ze siostrą udałem się do pierwszego lepszego supermarketu,  aby  zrobić małe zakupy. Po wejściu do marketu Emila zaczęła szukać produktów chemicznych, środków piorących i jakiegoś żarcia. Chciałem jakoś bardziej zapamiętać ten dzień, zyskać pamiątkę, która upamiętniać będzie moje przybycie tutaj. Ni stąd, ni zowąd zwróciłem uwagę na sklep z płytami. Drzwi szklane wzbogacone były w kartką z dopiskiem „rabat”.  Nie mogłem tego tak przegapić. Wpadłem do tego sklepiku . Szukałem czegoś odpowiedniego. Hmm…dość długo stałem przy płytach.  Nie mogłem się zdecydować . W końcu zdecydowałem się na „ Ithyphallic” death metalowej formacji „ Nile”.  Przyciągnęła mnie nazwa zespołu i byłem ciekawy jak realizowany jest materiał w stosunku do nazwy kapeli. Po odejściu od kasy szedłem z siostrą przez ulicę. Minęły nas drące się na każdego dresy. Na usta ciśnie mi się tylko jedno określenie ich podsumowujące – plaga.

W sumie to muszę wziąć na poprawkę fakt, iż wszędzie tak jest.  Również  znajdą się ludzie prymitywni, tępi i schematyczni. Mocnym plusem jednak jest obecność  ludzi obracających się w podobnych klimatach.  Kumpela zaprosiła mnie na jakiś koncert w Poznańskim Bazylu . Moja odpowiedź była pozytywna. Tylko sam nie wiem czy tam dotrę,  ponieważ  nie znam aż tak tego miasta. Pojawiłem się w Międzychodzie, by ze znajomą od tatuażu się spotkać. Wpierw poszliśmy do biedronki przechodząc przez drzwi szklane i kupując jakieś chipsy.  Opowiedziałem jej o okolicznościach przeprowadzki i przygotowaniach do niej . Udaliśmy się na stanicę, gdzie wypiliśmy piwko. Doszła do nas jej koleżanka, która  zaczęła na dobre słuchać gotyku. Zresztą jej odzienie mówiło samo za siebie…krzyż ankh na szyi, ciemne spodnie i koszulka. Mają na tyle dobrze, iż na miejscu niewielu, bo niewielu ich jest, ale trzymają się ze sobą ściśle i jest fajnie. Asia, bo tak na imię jednej z nich wyciągnęła aparat z torby i zrobiła parę zdjęć. Później przesłała mi je . Błąkałem się z nimi jeszcze z godzinę po czym wracałem powoli do domu. Na miejscu zastałem ojca wyciągającego puste kartony z auta.

W końcu nabyłem koszulkę Metallici, glany marki Martens oraz  bojówki. Co do płyt….można je było zdobyć w pierwszym lepszym sklepie muzycznym. Udaliśmy się jeszcze do Rosemanna, w którym szybko znaleźliśmy stoisko z płytami.  Pieczołowicie poszukiwałem jakieś konkretnej płyty . Znalazłem album „ Genesis” Rotting Christ i zakupiłem go. Powrót do domciu był przyjemny i  radosny. W domciu zacząłem przesłuchiwać nabytą płytkę.  Cudowne  wprost. Szczególnie z tej płyty spodobały mi się „ Lex Talionis”, „ Quintesence”  oraz  „Under The name of a legion”.  Co do kwestii tolerancji – nic się nie zmieniło. Często idąc ulicami miasta byłem wytykany od szatana i tym podobne. Niemiło dość.

Gatunkowo podlega to pod metal gotycki z tego co się dowiedziałem. Po przyjeździe łaziliśmy po mieście wpadając do jakiegoś większego marketu. Koleżanka porobiła obfite zakupy, zaś ja temu przyglądałem się misternie. Koniec końców znaleźliśmy się pod studiem tutauażu i piercingu.  Wparowaliśmy do środka więc . Po chwili drzwi szklane na korytarzu otworzyły się, a w nich pojawiły się trzy abstrakcyjne postacie. Jedna laska przypominająca Morticie Adams i koleś z irokezem pofarbowanym na zielono. Koleś dziarający ( robiący tatuaże ) był wielkim metalem z tatuażami chyba na całym ciele. W końcu Kumpela wsiadła na fotel i zażyczyła sobie dziary.  Koleś zaczął misternie wykonywać to co mu polecono . Po upływie dłuższego czasu miała już aniołka na ramieniu.  Zaczęła mnie namawiać do tego bym sam sobie zrobił . Koleś  również  zaczął mnie namawiać. Rzuciłem okiem czy wszystko wygląda sterylnie po czym wsiadłem. Wpierw jednak wybierałem wzór, a po tej czynności koleś zaczął tworzyć czaszkę na ramieniu. Cholera, dziwnie się czułem z takim obrazkiem na ciele.  Wlecieliśmy jeszcze do KFC, by później powrócić do Międzychodu. W domu pojawiłem się wieczorem.